درمان کم شنوایی کودکان

پس از تایید کم شنوایی، سریعا باید مداخله به موقع شروع شود و اقدامات لازم برای یافتن علت آن و شروع درمان متناسب با نوع کم شوایی، میزان، شکل، سن شروع و سن تشخیص انجام گیرد هرچه تشخیص و درمان زودتر انجام شود آسیب نهایی کمتر خواهد بود.

درمان برخی انواع کم شنوایی در اطفال، مانند کسانی که دچار کم شنوایی انتقالی (بر اثر اوتیت میانی و خارجی و …) شده اند، باتجویز دارو امکان پذیر است، دربرخی موارد مثل (اوتیت راجعه) نیز با جراحی (VT) بهبود پیدا می کند و در واقع این گروه از کودکان (CHL) راحت ترین نوع درمان را دارند اما درمان برخی دیگر از اختلالات شنوایی مانند کاهش شنوایی حسی عصبی (SNHL) یا آمیخته (MIXED) به واسطه دارو و جراحی میسر نیست و فرد باید وارد پروسه توانبخشی شود.

بسته به شدت و علت کم شنوایی درمان های متفاوتی برای آن وجود دارد از جمله این درمان ها به موارد زیر می توان اشاره کرد:

– دارو درمانی
– جراحی
– سمعک
– کاشت حلزون
– تزریق دارویی
– تکثیر سلول های مویی حلزون گوش داخلی
– استفاده از سمعک

– به کارگیری سیستم FM در کلاس درس برای کودکان کم شنوایی که از سمعک استفاده می کنند تا صدای معلم را بهتر بشنوند.
– روان درمانی زیرا برخی موارد کم شنوایی ناشی از یک پدیده عصبی مثل استرس است و ممکن است علت پزشکی و جسمی خاصی نداشته باشد و کاملا ناشی از یک اتفاق استرس زا و اضطراب آور برای کودک باشد که برای بررسی این موضوع می توان به شنوایی شناس و روانشناس مراجعه کرد تا مشخص شود که کودک به دلیل ترس یا برای دفاع از خود تظاهر به کم شنوایی می کند یا واقعا کاهش شنوایی فیزیولوژیک وجود دارد.

– گفتار درمانی توام با تربیت شنوایی نیز می تواند جهت تقویت باقیمانده شنوایی کودکان مبتلا به افت شنوایی بسیار حائز اهمیت باشند.

از نظر پروسه درمانی افراد با کم شنوایی انتقالی راحت ترین و پس از آن کم شنوایی های حسی و سپس کم شنوایی های عصبی قرار دارند. زیرا در گروه اول با افزایش میزان صدای ورودی (سمعک) فرد به سطح مناسبی از تشخیص و درک شنوایی می رسد ولی در دو گروه دیگر به دلیل وجود مشکلات پردازشی این امر کمی سخت تر به نظر می رسد.

درمان های کم شنوایی کودکان

گرچه تجویز برخی دارو ها و مواد غذایی تاثیراتی بر دستگاه شنوایی را نشان داده اند اما در موارد مبتلا به کم شنوایی حسی-عصبی دائمی، همچنان بهترین گزینه جبران کاهش شنوایی با ابزار کمک شنیداری همچون سمعک یا کاشت حلزون می باشد. با تجویز و استفاده به موقع از این وسایل می توان از پیامدهای گفتاری و اجتماعی ناشی از کاهش شنوایی پیشگیری کرد. تجویز آنتی بیوتیک در موارد مناسب، ویتامین D، ویتامین B12، ویتامین C، ویتامین E، منیزیم، روی و امگا ۳ بسته به صلاح دید پزشک و در صورت نیاز فرد، قابل توصیه است.

بهترین و کارامدترین روش فعلی برای جبران کم شنوایی، سمعک می باشد. تجویز سمعک برای کاهش عوارض بیانی و زبانی ناشی از افت شنوایی و افزایش ارتباطات اجتماعی کلامی صورت می گیرد. تربیت شنوایی جهت استفاده بهینه از باقیمانده شنوایی در اطفال مبتلا به افت شنوایی و سازگاری با سمعک و کاشت حلزون انجام می گیرد و نقش اساسی در تسریع روند توانبخشی دارد.

در مواردی که افت شنوایی فیزیکی نباشد و ناشی از یک اتفاق استرس زا برای کودک باشد روان درمانی در جهت بهبودی حس شنوایی می تواند مفید باشد و نیاز به ارزیابی های دوره ای شنوایی جهت تعیین میزان کارایی این شیوه درمانی وجود خواهد داشت.

ارسال یک پیام
error: Content is protected !!